Tálbeita Daufra Slóða – hinnat ja saatavuus

v augnabliki safna ist hinn br h r i ungi n ungi vi hli st lkunnar vor, henti s r fyrir framan hana og t ganginn; n i skammbyssu hins l tna fr g lfinu og hleypti af, a v er vir ist me einni hreyfingu. Svo spratt hann upp og skaut enn eins hratt og kveikjan gat hreyfst. Fr dyrunum kom svar, skot fyrir skot og b llinn fylltist k fandi lykt af brenndu dufti. Kona skra i hyster skt. Svo kom bl stur af sv lum, sl ttugolu inn um brostna gluggann fyrir aftan Thurston og reyksk i lyfti eins og fortjald bl si upp vindinn. Tawny-h r ungi n unginn gekk svalt ni ur ganginn, reykjandi revolverinn benti eins og sakandi fingur tt a tlaganum sem l r ttur andlitinu, fingurnir kipptust. ti voru rifflar a brakandi eins og korn risast rum poppara. N slakna i a st ku skoti. Bremsuma ur, eftir tveimur k pulausum p stafgrei slum nnum me Winchesters, hlj p ni ur eftir lestinni og kalla i a engin h tta v ri fyrir hendi. ruman hlaupandi f tum eirra og heiln mt blanda hr p eirra sl skarpt gnina eftir skot r sina. Einn mannanna sveif upp tr ppur dag j lfarans og kom inn. "Hall , gar ur," hr pa i hann til lj sbr a str ksins. "Ertu me einn, var a ? a er gott. Vi ger um a l ka, komum honum l fi. Hugsa u uh taugina uh Wagner h purinn a fara upp m ti lest um h bjartan dag. Ger i a l ka au velt a fl ja, nema fellinginn sem vi dr gumst hra b lnum. Hvernig er etta? Dau ur? " "Nei g reikna me a hann n i n gu vel til a teygja reipi; hann drap mann h rna inni. " Hann benti s r tt a h ddri myndinni ganginum. eir komu saman, lyftu dau a manninum og b ru hann a farangursb lnum. Bremsuma ur kom me kl t og urrka i upp rau u laugina, og urston r sti v runum vel saman og sneri h f i s r; hann mundi ekki egar sj nin af neinu haf i gert hann svo dau sj kan. Einu sinni leit hann snilldarlega st lkuna m ti og s a h n var mj g hv t undir br nkunni og a hendur kj ltu hennar voru ttar og samt hristar. En h n m tti ​​augum hans beinl nis og Thurston leit ekki hana aftur; honum l ka i ekki svipurinn munni hennar.