Bi F rst Erenst siner t t, ans dat sw n Dirk h ite un de k o Barteld, do k nne de h ister dat beste n ist b on. Do k imen de willen duben na ne hen un s en: Nawer, will ji nich s o g ot w sen un sch1 dat k lehren wo ji dat maoket? Jao, s e de h ister, wor mme dat nich; awerst wat gi we ji mi? Die bunte kuh, die bunte kuh, die bunte kuh s en de willen duben. Den h ister was dat recht, un h i flog m e. Ans h i nu de ersten sprikker te h p elegt harre, do m nen de willen duben, s i k nnen dat nu k all s lbenst un s en: Nawer, gaet nu man weer hen, wi willt et nu woll s lbenst fertig maoken. De h ister l it sik dat nich tw imaol seggen, namm sine bunte k o un flog weg. - Do nu de willen duben awerst s lbenst t o b on anf ngen, do k imen se man j mmer s o wit, ans de h ister et s i ewiset harre. Do f ngen se an t o schr inA1 un r ipen: Die bunte kuh, die bunte kuh, die bunte kuh un m nen, de h ister sch lleA2 de bunte k o weer herut gi wen; awerst de h ister was mit der k o w ge un bl w w ge. Dar mme k ent de willen duben k vandage noch n in orntliket n ist b on un r opet noch j mmer: Die bunte kuh, die bunte kuh, die bunte kuh bet up d ssen dag. Un d i mi d sse geschichteA3 vertellt hat, mit d ne hebbe ek s lbenst ek rt...
