Zied Chaari

Myasthenia gravis (MG) is an autoimmune disease affecting the neuromuscular junction, responsible for the production of autoantibodies against acetylcholine receptors in striated skeletal muscle. This is responsible for the appearance of fluctuating muscular fatigue which, when generalized, can be life-threatening. The association of myasthenia seen in thymic pathology was first described in 1901 by Laquer, and medical treatment (essentially including drugs to increase neuromuscular transmission, immunosuppressants, immunoglobulins, monoclonal antibodies or plasma exchange) is often combined with surgical management to achieve simple or enlarged thymectomy. The earlier a patient undergoes thymectomy, the better the outcome in terms of post-thymectomy morbidity and mortality. This book outlines the medical and surgical management of MG.

O pneumot rax espont neo, quer seja idiop tico ou secund rio, continua a ser uma situa o frequente com um elevado risco de recorr ncia. O objetivo da cirurgia, combinando a ressec o das bolhas e a pleurodese, evitar esta recorr ncia. Ao longo dos anos, a cirurgia sofreu uma s rie de avan os, nomeadamente em termos de abordagem, desde a grande toracotomia at era das abordagens minimamente invasivas. O advento da cirurgia tor cica v deo-assistida (VATS) suplantou a toracotomia gra as menor morbilidade, redu o da dor p s-operat ria e recupera o mais r pida, sem comprometer as taxas de recorr ncia. A abordagem uniportal (Uniportal-VATS), um desenvolvimento recente da VATS, oferece resultados compar veis ou mesmo melhores em termos de conforto p s-operat rio e est tica, mantendo a seguran a e a efic cia. O futuro da cirurgia do pneumot rax reside na otimiza o destas abordagens minimamente invasivas, adaptadas a cada doente, com o objetivo de reduzir a recorr ncia e melhorar a qualidade de vida no p s-operat rio.

Spontaniczna odma oplucnowa, zar wno idiopatyczna, jak i wt rna, pozostaje częstym schorzeniem o wysokim ryzyku nawrotu. Celem zabiegu chirurgicznego, lączącego resekcję pęcherzy i pleurodezę, jest zapobieganie nawrotom. Na przestrzeni lat chirurgia przeszla szereg postęp w, zwlaszcza w zakresie podejścia, od dużej torakotomii do ery minimalnie inwazyjnych metod. Pojawienie się chirurgii klatki piersiowej wspomaganej wideo (VATS) wyparlo torakotomię dzięki niższej zachorowalności, zmniejszonemu b lowi pooperacyjnemu i szybszej rekonwalescencji, bez uszczerbku dla wskaźnik w nawrot w. Podejście uniportalne (Uniportal-VATS), najnowsze osiągnięcie VATS, oferuje por wnywalne lub nawet lepsze wyniki pod względem komfortu pooperacyjnego i estetyki, przy jednoczesnym zachowaniu bezpieczeństwa i skuteczności. Przyszlośc chirurgii odmy oplucnowej leży w optymalizacji tych minimalnie inwazyjnych metod, dostosowanych do każdego pacjenta, w celu zmniejszenia nawrot w i poprawy jakości życia po operacji.

Il pneumotorace spontaneo, idiopatico o secondario, rimane una condizione frequente con un elevato rischio di recidiva. L'intervento chirurgico, che combina la resezione delle bolle e la pleurodesi, mira a prevenire questa recidiva. Nel corso degli anni, la chirurgia ha subito una serie di progressi, soprattutto in termini di approccio, dalla grande toracotomia all'era degli approcci minimamente invasivi. L'avvento della chirurgia toracica video-assistita (VATS) ha soppiantato la toracotomia grazie alla minore morbilit , alla riduzione del dolore postoperatorio e al recupero pi rapido, senza compromettere i tassi di recidiva. L'approccio uniportale (Uniportal-VATS), un recente sviluppo della VATS, offre risultati comparabili o addirittura migliori in termini di comfort ed estetica postoperatoria, mantenendo sicurezza ed efficacia. Il futuro della chirurgia dello pneumotorace risiede nell'ottimizzazione di questi approcci minimamente invasivi, adattati a ciascun paziente, con l'obiettivo di ridurre le recidive e migliorare la qualit di vita post-operatoria.

Spontaneous pneumothorax, whether idiopathic or secondary, remains a frequent condition with a high risk of recurrence. Surgery, combining resection of the bullae and pleurodesis, aims to prevent this recurrence. Over the years, surgery has undergone a number of advances, notably in terms of approach, from the large Thoracotomy to the era of minimally invasive approaches. The advent of video-assisted thoracic surgery (VATS) has supplanted thoracotomy thanks to lower morbidity, reduced postoperative pain and faster recovery, without compromising recurrence rates. The uniportal approach (Uniportal-VATS), a recent evolution of VATS, offers comparable or even superior results in terms of postoperative comfort and aesthetics, while preserving safety and efficacy. The future of pneumothorax surgery lies in optimizing these minimally invasive approaches, tailored to each individual patient, with the aim of reducing recurrence and improving postoperative quality of life.

Der idiopathische oder sekund re Spontanpneumothorax ist nach wie vor eine h ufige Erkrankung mit einem hohen R ckfallrisiko. Die Chirurgie, die eine Kombination aus Blasenresektion und Pleurodese umfasst, soll dieses Rezidiv verhindern. Im Laufe der Zeit hat die Chirurgie mehrere Fortschritte gemacht, insbesondere in Bezug auf die Zugangswege, die von der gro en Thorakotomie zur ra der minimalinvasiven Zug nge bergingen. Das Aufkommen der videoassistierten Thoraxchirurgie (VATS) hat die Thorakotomie aufgrund der geringeren Morbidit t, der geringeren postoperativen Schmerzen und der schnelleren Genesung verdr ngt, ohne die Rezidivraten zu beeintr chtigen. Der Ein-Portal-Zugang (Uniportal-VATS), eine neuere Entwicklung der VATS, bietet vergleichbare oder sogar bessere Ergebnisse in Bezug auf den postoperativen Komfort und die sthetik bei gleichzeitiger Wahrung der Sicherheit und Wirksamkeit. Die Zukunft der Pneumothorax-Chirurgie liegt in der Optimierung dieser minimalinvasiven Ans tze, die auf jeden einzelnen Patienten zugeschnitten sind, mit dem Ziel, die R ckfallquote zu senken und die postoperative Lebensqualit t zu verbessern.

Pneumothorax is defined as the presence of air in the pleural space. Classified into spontaneous, iatrogenic, traumatic and catamenial types, secondary pneumothorax (SPT) is distinguished by the presence of underlying pulmonary pathology. Initial management varies from simple oxygenation and monitoring to thoracic drainage, the decision depending on the patient's clinical condition. Identification of the underlying cause is essential to guide treatment. The most common etiologies of PSS are pulmonary emphysema, particularly bullous emphysema, as well as infectious (such as those due to COVID-19 or tuberculosis) and neoplastic pathologies. Further treatment depends on the persistence of air leakage and radiological regression of the pneumothorax. Often, management is likened to a labyrinthine pathway involving medical treatment, bedside management and surgery. The decision, sometimes a delicate one, should be based on a number of criteria.

Ein Pneumothorax ist definiert als das Vorhandensein von Luft im Pleuraspalt. Der sekund re Pneumothorax (SPP) wird in spontane, iatrogene, traumatische und katamenale Typen unterteilt und zeichnet sich durch das Vorhandensein einer zugrunde liegenden Lungenpathologie aus. Das anf ngliche Management reicht von einfacher Sauerstoffzufuhr und berwachung bis hin zur Thoraxdrainage, wobei die Entscheidung vom klinischen Zustand des Patienten abh ngt. Die Identifizierung der zugrunde liegenden Ursache ist entscheidend, um die Behandlung zu steuern. Die h ufigsten tiologien des SSP sind Lungenemphyseme, insbesondere bull se Emphyseme, sowie infekti se (wie COVID-19 oder Tuberkulose) und neoplastische Pathologien. Die weitere Behandlung h ngt von der Persistenz des Luftlecks und der radiologischen R ckbildung des Pneumothorax ab. H ufig wird die Behandlung mit einem labyrinthartigen Weg gleichgesetzt, der aus Verwicklungen zwischen medizinischer Behandlung, Management am Krankenbett oder der Entscheidung f r eine Operation besteht. Die manchmal schwierige Entscheidung sollte nach mehreren Kriterien getroffen werden.

O pneumot rax definido como a presen a de ar no espa o pleural. Classificado nos tipos espont neo, iatrog nico, traum tico e catamenial, o pneumot rax secund rio (SPT) distingue-se pela presen a de uma patologia pulmonar subjacente. O tratamento inicial varia desde a simples oxigena o e monitoriza o at drenagem tor cica, sendo que a decis o depende da condi o cl nica do doente. A identifica o da causa subjacente essencial para orientar o tratamento. As etiologias mais comuns da ESP s o o enfisema pulmonar, particularmente o enfisema bolhoso, bem como as patologias infecciosas (como as devidas COVID-19 ou tuberculose) e as neoplasias. O tratamento posterior depende da persist ncia da fuga de ar e da regress o radiol gica do pneumot rax. Muitas vezes, a gest o comparada a um caminho labir ntico que envolve um emaranhado de tratamento m dico, gest o cabeceira ou uma decis o de ser submetido a cirurgia. A decis o, por vezes delicada, deve ser discutida de acordo com v rios crit rios.

Odma oplucnowa jest definiowana jako obecnośc powietrza w przestrzeni oplucnowej. Sklasyfikowana jako samoistna, jatrogenna, urazowa i katamenialna, wt rna odma oplucnowa (SPT) wyr żnia się obecnością podstawowej patologii plucnej. Początkowe postępowanie r żni się od prostego natleniania i monitorowania do drenażu klatki piersiowej, a decyzja zależy od stanu klinicznego pacjenta. Identyfikacja podstawowej przyczyny jest niezbędna do ukierunkowania leczenia. Najczęstszą etiologią PSS jest rozedma pluc, w szczeg lności rozedma pęcherzowa, a także patologie zakaźne (takie jak te spowodowane COVID-19 lub gruźlicą) i nowotwory. Dalsze leczenie zależy od utrzymywania się przecieku powietrza i regresji radiologicznej odmy oplucnowej. Często postępowanie jest por wnywane do labiryntowej ścieżki obejmującej plątaninę leczenia medycznego, postępowania przy l żku pacjenta lub decyzji o poddaniu się operacji. Ta czasami delikatna decyzja powinna byc przedyskutowana wedlug kilku kryteri w.

Lo pneumotorace definito come la presenza di aria nello spazio pleurico. Classificato in spontaneo, iatrogeno, traumatico e catameniale, il pneumotorace secondario (SPT) si distingue per la presenza di una patologia polmonare sottostante. La gestione iniziale varia dalla semplice ossigenazione e monitoraggio al drenaggio toracico, e la decisione dipende dalle condizioni cliniche del paziente. L'identificazione della causa sottostante essenziale per guidare il trattamento. Le eziologie pi comuni della PSS sono l'enfisema polmonare, in particolare l'enfisema bolloso, nonch le patologie infettive (come quelle dovute alla COVID-19 o alla tubercolosi) e le neoplasie. L'ulteriore trattamento dipende dalla persistenza della perdita d'aria e dalla regressione radiologica del pneumotorace. Spesso la gestione assimilabile a un percorso labirintico che prevede un groviglio di trattamenti medici, la gestione al letto del paziente o la decisione di sottoporsi a un intervento chirurgico. La decisione, talvolta delicata, deve essere discussa in base a diversi criteri.